نام نرم افزار: Shamot FormulaMaker! v1.2

با سلام! احتمالا این نرم افزار پر دانلود شاموت رو در قالب ورژن یک بتا در یافت کرده و یا حداقل پست آن را خوانده اید.

حال پس از مدت زیادی از عرضه ی این ورژن و مدت بیشتری از ساخته شدن نسخه 1.2، آن را عرضه می کنم!

یک توضیح کوتاه:

در این ورژن بسیاری از مشکلات از قبیل: هنگ کردن برنامه هنگامی که یک عدد بی نهایت می شد، اشکال در برخی یکا ها، یکدست نبودن برنامه و... برطرف شده است. این محصول رایگان، حاصل تلاش های یک ماهه ی من است. متاسفانه در این ورژن امکان جدیدی اضافه نشده و فقط رفع اشکال شده است. اگر کاربر جدید می باشید، می توانید جهت مشاهده ی ریز کاربرد های نرم افزار به پست ورژن بتا مراجعه کنید.

مشاهده ی جزئیات کارکرد نرم افزار در پست ورژن بتای نرم افزار | در ادامه دانلود کنید...

سلام!

اینم قسمت آخر! اگر خدا بخواد قسمت های بعدی رو با عنوان دیگه ای می زارم.

خب قسمت آخر:

در جلسه ی پیش آموختیم که چگونه یک محل ذخیره بسازیم و چگونه از آن استفاده کنیم.حال با دستورات شرطی آشنا می شویم.

دستورات شرطی دستوراتی هستند که توسط آن ها می توانید شرط های منطقی بگذارید. بدین صورت که اگر آن شرط درست بود، کدی اجرا شود و اگر نبود آن کد اجرا نشود.این نوع شرط ها boolean نام دارند. اشیائی با جنس boolean همیشه یا مقدار true دارند و یا false.

True: به معنای این است که شرطی اجرا شده است. این مقدار فقط برای اشیاء منطقی(boolean) وجود دارد.

False: به معنای این است که شرطی اجرا نشده است. این مقدار فقط برای اشیاء منطقی(boolean) وجود دارد.

علامات شرطی:

• علامت ==: این علامت(که در واقع دو علامت را در دل خود دارد) به معنای این است که اگر یک مقدار برابر یک مقدار بود. مثلا مقایسه ی دو متغیر. دلیل بودن دوعلامت = و =، در واقع به دلیل کاهش احتمال اشتباه کامپیوتر است. زیرا همانطور که در جلسه ی پیش خواندید، یک = به معنای این است که درون یک محل ذخیره را مقدار دهی کنیم. اما == یعنی اگر دو مقدار برابر بودند.
• علامت <: این علامت به معنای این است که اگر یک مقدار بزرگ تر از مقداری دیگر باشد. این مورد فقط برای اعداد مورد استفاده قرار می گیرد. (برای خواندن این عبارت می خوانیم: عبارت اول بزرگتر از عبارت دوم است.)
• علامت >: این علامت همان معنای علامت بالایی را میدهد. فقط مکان دو مقدار تغییر پیدا می کند.(برای خواندن این عبارت می خوانیم: عبارت اول کوچکتر از عبارت دوم است.)
• علامت =<: این علامت به معنای این است که اگر دو مقدار برابر یا اولی بزرگتر از دومی باشد( علامت را می خوانیم: بزرگتر مساوی)
• علامت =>: این علامت دقیقا برعکس علامت بالایی است.(علامت را می خوانیم: کوچکتر مساوی)
• علامت !=: به معنای این است که اگر دو مقدار برابر نباشند.(می خوانیم: مساوی نیست)

ادامه مطلب رو ببینید(اگه منو دوست دارین)

با سلام!

خب فصل امتحانا هم داره تموم میشه برای همه و مطمئنا وقت بیشتری برای ایجاد مطالب دارم. خب جلسه 4 هم گذاشتم. در پست بعدی با همین مضمون شما می توانید آخرین بخش این آموزش را دریافت کنید.

این جلسه ی 4 است که تقدیم حضورتان می شود:



در بخش پیش یاد گرفتیم که چگونه یک کد ساده بنویسیم و جواب چهار عمل اصلی را چاپ کنیم. و یا مقداری را بگیریم. هم چنین با تمیز نویسی و چند نکته در باره ی برنامه نویسی یاد گرفتیم. حال با گذارندان این فصل شما باید بتوانید:

ü      مفهوم محل های ذخیره را بدانید و آن ها را از هم تشخیص دهید.

ü      بتواند نوع آن ها را تعیین کند.

ü      به آن ها مقدار دهد.

 

محل های ذخیره، مکان هایی مجازی هستند که در آن ها اطلاعات ذخیره می شود. این محل ها به دو بخش کلی تقسیم می شوند:

1. 1.      موقت: مکان هایی که زما اجرای برنامه تشکیل شده و زمان بستن آن ها خودشان و اطلاعات درونشان از بین می رود.
2. 2.      ثابت: مکان هایی که اولین باری که برامه اجرا می شود تشکیل شده و سپس حتی پس از بستن برنامه اطلاعات حذف نمی شوند.

این محل های ذخیره جهت نگهداری و استفاده ی داده ها[1] و استفاده از آن ها در کد است. ما فعلا محل های ذخیره ی موقت را کار می کنیم.

 

انواع محل های ذخیره 

• §         متغیر[2]: ساده ترین و انعطاف پذیر ترین و همچنین پر کاربرد ترین محل ذخیره است. دقت کنید که محل های ذخیره دارای نام، جنس، نوع ومقدارند. پس در نتیجه آن ها باید تعریف شوند.حال متغیر ها را به صورت زیر تعریف می  کنیم:

مقدار = نام جنس; 

همانطور  که خواندیم جنس ها انواع مختلفی هستند که مهمترین آن ها رشته، عدد صحیح، کارکتر، عدد گویا می باشند. نام هم باید حتما با حروف انگلیسی باشد و اول آن حرف باشد نه عدد. در ضمن نام باید عاری از هر گونه علامت باشد. فاصله هم در نام ها معنایی ندارد. یک عرف در برنامه نویسی وجود دارد که می گوید:«به خاطر این که نمی توان در نام گذاری از فاصله استفاده کرد، بهتر است اول هر کلمه در اسم را بزرگ بنویسیم.»باید دقت داشته باشید که متناسب با جنس یک متغیر، به آن مقدار دهید. مثلا اگر جنس متغیر رشته است، حروف را در "" بنویسید.لازم به ذکر است که مقدار دهی در همان زمان تعریف یک متغیرالزامی نیست. بنا براین می توان نوشت:

; نام جنس

وقت آن رسیده که به طور عملی ببینیم:

در ادامه بخوانید و یا دانلود کنید...